30 juni

Vandaag begon de ochtend al goed. Ik was blij dat Anouk kwam en dat vierde ik met een lekker bord pap.
Ik was wel gezellig, maar nog wel moe.
Ik moest even in mijn rolstoel en moest even wat schoolwerk doen, maar eigenlijk had ik geen energie.
Na een kwartiertje was ik het zat en was ik boos. Ik ging vandaag weer afscheid nemen van mijn klas met skype en nu deed alles het. Ik vond het erg leuk maar moest wel lang huilen toen het afgelopen was.
Daarna kwam de pedagogisch medewerker om even met mij te spelen. Ik sloeg met het zwaard tegen de boksbal en we hebben een potje pesten gedaan.
Toen stond het eten voor mijn neus.
Ik was erg moe en ging lekker slapen.
De mama's hebben een koord met al mijn kaarten gemaakt. Nu is mijn plekje weer wat gezelliger.
Ik sliep bijna 2 uur en wilde niet wakker worden, want ik was nog moe.
Om half 4 kwam Jacqueline. Ik was toen heel boos en blij dat ze me kwam helpen.
Ik ben lang met haar bezig geweest , maar daarna was ik nog een beetje boos.
Muriel kwam ook nog even op bezoek om mijn rapport te brengen, maar ze vergat mijn rapport.
Ik moest weer even huilen omdat ik iedereen zo mis.
Maar tijdens het eten was ik weer vrolijk en maakte ik grapjes met Natasja en de zuster.
Ik bleef de hele rest van de dag moe en een beetje boos.
Ik ging lekker op tijd slapen

29 juni

Vannochtend was ik weer vroeg wakker, Natasja en Anouk waren wat later want de auto moest naar de garage.
IK was al gewassen en had gegeten. De rest van de dag was ik aan het wachten op de operatie.

En wachten duurt lang. In de ochtend wat aan mijn schoolwerk gedaan en met de pedagogisch medewerker heb ik gekeken hoe een centrale lijn er nu uitziet.
Later kwamen ook de clini clowns nog, dat vind ik altijd super leuk.

We maakten samen muziek en ik was de dirigent.
Daarna moest ik verplicht mijn middagdutje doen en daar heb ik echt een hekel aan en het lukt echt niet met die gillende baby's en doordaat ik zenuwachtig ben voor de narcose.
Na mijn slaapje mocht ik gelukkig al snel naar de ok.
Her duurde allemaal wat langer als verwacht maar het is goed gelukt.
Ik hoef niet steeds weer geprikt te worden en dat vind ik wel fijn.

Het duurde even voordat ik goed wakker was, maar om 22.00 toen Natasja belde hoe het ging, toen zat ik dierenplaatjes te ruilen met de vpk-e en zei ik zeg maar dat ik slaap.

28 juni

Vannochtend eerst lekker gegeten en toen geprobeerd via skype contact te leggen met mijn klas om afscheid te nemen.
Dit lukte alleen maar zonder geluid, dus dat moet nog gemaakt worden en we gaan het nog een keer proberen.
Ik heb wel naar ze gezwaaid en zei naar mij.
Daarna was ik wel even verdrietig en heb ik lekker op schoot gezeten.
Natasja en Anouk hebben met de dokter gepraat. Ze zei dat ze weer naar amsterdam zou bellen en dat we verder doorgaan met het infuus, wat we hopen te gaan afbouwen.
Het infuus is iets naar beneden gegaan.

Daarna at ik een kom pap en ging ik even slapen.

Na het slapen kwam Jan corne voor mijn rolstoel.
Hij is nu zo aangepast dat ik nu niet meer zo snel in de kramp schiet.
En het lijkt wel een koningszetel.

Maar toen begon mijn boze bui. Door de medicatie ben ik sneller boos en dat was dus nu het geval.
Ik ben wel 2 uur boos geweest en daarna hoorde ik dat ik nuchter moest blijven omdat het kon zijn dat ik nu nog opgeroepen werd voor de ok.
`s middags heb ik nog gecomputerd en een boekje gelezen. `s avonds heb ik een filmpje gekeken en ben ik om 8 uur toch maar gaan slapen.
Anouk bleef in de ouderkamer om te wachten want ik wilde echt dat er iemand bij me was als ik zou gaan slapen bij de slaapdokter.
Om half 10 toen ik al lekker in dromenland lag toen hoorde we dat het voor vandaag niet meer doorging.

Morgen weer een dag en dan gebeurt het echt.

27 juni

Gisteravond heb ik nog een klein feestje gehouden met de zusters. Ik heb voor ze gezongen.
Vannacht sliep ik heerlijk door en had geen last van alle baby's op mijn kamer.

Toen ik wakker werd had ik reuze honger. Ik kreeg 2 boterhammen en die at ik heel snel  op.
De hele ochtend tot een uur of half elf was ik heel druk.
Ik was veel aan het kletsen. De mevrouw van de speelkamer kwam aan mijn bed met me spelen.
Daarna was ik heel moe. De arts kwam langs en ik moet even huilen. Ik had heel veel pijn aan mijn arm en de arts zei dat ik weer een onstoken ader had bij mijn infuus.
Ik kreeg snel een paracetamol en ging lekker slapen. Ik sliep een paar uur en daarna was ik weer wat opgewekter. Daarna kwam Jaqueline met me spelen en kon ik lekker met haar praten.
Daarna voelde ik me weer wat beter maar nog wel moe.
Morgen krijg ik een centrale lijn omdat mijn infusen steeds ontsteken en eruit gaan.
We weten nog niet hoe laat. Maar ik hoop dat het me wel gaat helpen want mijn arm doet steeds echt veel pijn.

groetjes van Jermain

26 juni

Hallo allemaal,

Vannacht heb ik niet zo goed geslapen.
Ik werd wakker gemaakt omdat mijn infuus het niet meer deed. Ze moesten midden in de nacht een nieuwe prikken. Gelukkig ben ik er een beetje aan gewend en ging hij er na 3x prikken in zonder te huilen.
Daarna lukte het catheriseren ook nog eens niet en moest ik ook nog helpen.
Ik was daarna nog een hele tijd wakker.
's nachts heb ik geen spasmes meer gehad. 's ochtends was ik om 7.30 wakker en had ik erge honger.
Ik kreeg een boterham en die ging er goed in.
Toen kwam Anouk en die had Alfred bij zich. Agnes was hem komen brengen en ik was er erg blij mee.
Maar toe Alfred op mijn bed terrecht kwam gingen mijn infusen ook steeds raar doen. We zeiden dat het door Alfred kwam, maar de pomp bleef de hele ochtend steeds vastlopen en piepen.
Vannochtend ook nog even in mijn rolstoel gezeten, maar daar wordt ik wel snel weer moe van.
Vanmiddag in het rustuurtje kreeg ik weer spasmes en daarom kreeg ik weer een extra shot dormicum. En ging de pomp weer omhoog.
Nu op dit moment ben ik helemaal van de wereld af omdat ik na die shot zoveel dormicum heb gekregen.
Ik hoop dat het snel weer wat beter met me gaat .

groetjes van Jermain

update

Hallo allemaal,

Vanaf nu gaan wij (natasja, Anouk en Jermain) jullie op de hoogte houden hoe het met Jermain gaat via deze weg.
Dit doen we omdat vooral Anouk en Natasja zoveel telefoontjes krijgen (wat ze natuurlijk heel erg lief vinden van iedereeen) dat ze soms niet eens aan eten, slapen of aandacht geven aan de andere kids toekomen.
Nu kan iedereen lezen hoe het met me gaat op deze manier en ook er op reageren.

Nu even een update van de afgelopen dagen. Na ruim 3 weken in het ziekenhuis dachten we dat we naar huis mochten. Maar de spasmes begonnen weer 1 dag voor ik naar huis mocht.
Dus weer medicatie en uiteindelijk weer een infuus. De volgende dag ging het steeds slechter en de pomp moest steeds weer omhoog met zolang tot ik weer op de ic belande.